Het
cadeau van prinses Jara
Nog niet
zo erg lang geleden woonden er eens een koning en een koningin in een prachtig
paleis in een heel welvarend land. Men noemde de koning en de koningin ook wel
eens spottend koning 'veelgevraagd' en koningin 'nooitgenoeg'. En waarom dat was
kun je wel raden. De koning en de koningin waren erg rijk en konden alles kopen
wat hun hartje begeerde. Het enige wat nog ontbrak aan hun rijkdom was een kind.
En ook dat kind kregen ze. Een meisje met bruine ogen en donkere krullen. Ze
noemde het kleine meisje Jara.
Al voordat Jara geboren werd richtten de koning en de koningin een grote
koninklijke kamer in tot speelkamer. Kasten vol speelgoed werden er neergezet.
Het ontbrak het kleine prinsesje aan niets. Prinses Jara groeide op omringt met
speelgoed waar ze nooit om had gevraagd. Trouwens, haar werd nooit iets
gevraagd. Prinses Jara speelde nooit met het koninklijke speelgoed uit de
speelkamer. Ze speelde alleen met haar rugzak en groene kikkerlaarzen die ze had
gevonden tijdens één van haar tochten door de paleistuinen. Als ze haar
rugzakje had omgedaan en haar lakschoentjes had omgewisseld voor kikkerlaarsjes
ging ze op reis. Ze beklom de koninklijke trap alsof het de hoogste berg was. Ze
liep door de koninklijke gangen en sprong op alle rode tegels omdat de witte
tegels waren. Haar koninklijke hemelbed was een piratenschip en het koninklijke
bad een woeste zee. En als het eens heel gevaarlijk werd dan had ze altijd haar
rugzak met bijzondere schatten nog. Schatten die ze had verzameld uit de
koninklijke tuin of de koninklijke afvalemmer had gevist. Ze had een mooie witte
kiezelsteen gevonden op het pad, een stok, mooi en recht, uit het rozenperk
getrokken. Ze had een veer op het grasveld gevonden en een kurk uit het vuur
gered. Al deze schatten bewaarde ze in haar rugzak. Prinses Jara had overal een
oplossing voor, haar kon niets gebeuren. Ze had in haar eentje al zoveel
avonturen beleefd. Haar ouders koning ‘veelgevraagd’ en koningin ‘nooitgenoeg’,
begrepen er niets van. Uit alle speelgoedwinkels van het land hadden ze
speelgoed laten komen, maar prinses Jara keek er niet naar om. Hoofdschuddend
keken ze toe hoe het prinsesje in haar witte satijnen jurkje rondliep met een
rugzakje om en haar groene kikkerlaarzen aan. Op een dag, vlak voor haar
verjaardag, lieten de koning en de koningin het prinsesje naar de troonzaal
komen. Ze klom op haar metershoge troon en keek zo op haar ouders neer.
“Vandaag”, riep de koning naar boven, “hebben we afgezanten uit de hele
wereld laten komen met prachtige cadeaus. Je zult speelgoed uit heel de wereld
te zien krijgen. Kijk goed, want het mooiste cadeau mag je hebben”. Verveeld
keek het prinsesje omlaag. Alle afgezanten bogen voor prinses Jara en lieten hun
geschenken zien. Maar elke keer schudde het prinsesje nee. Toen iedereen aan de
beurt geweest was, riep koningin ‘nooitgenoeg’ naar boven: “En prinses
Jara, heb je een keuze maken”? “Nee”, schudde het prinsesje weer. De
koning en de koningin werden erg boos en geboden het prinsesje naar haar kamer
te gaan. Ze mocht pas naar beneden komen als ze wist wat ze voor haar verjaardag
wilde hebben. Verdrietig zat prinses Jara op de rand van haar bed. Wat moest ze
toch vragen? Ze had toch alles al. En bovendien
was er niets zo leuk als haar rugzak en haar groene kikkerlaarsjes.
Ineens kreeg ze een idee. Ze zou op zoek gaan naar een cadeau. Misschien was er
wel iemand die haar kon helpen. Ze trok haar groene kikkerlaarsjes aan, deed
haar rugzakje om en sloop het paleis uit. Ze kwam in de koninklijke tuin en liep
het pad af. Aan het einde van het pad stond een pauw. Zijn veren omhoog, zijn
snavel in de wind. “Trotse pauw”, zei het prinsesje, “kun je mij misschien
vertellen wat ik voor mijn verjaardag moet vragen”? Maar de pauw had alleen
oog voor zichzelf. Hij genoot van het zonnetje en zijn eigen veren. Toen hij
weer weg liep, zag het prinsesje dat hij één van zijn mooie veren had laten
vallen. Ze raapte hem op en stak hem in haar rugzak. Ze liep door de koninklijke
poort, weg van het paleis. Ze wist niet waar ze heen zou gaan, maar ze
vertrouwde haar groene kikkerlaarsjes. Onderweg kwam ze een mooie witte vlinder
tegen en het prinsesje vroeg: “Witte vlinder, kun jij mij misschien vertellen
wat ik voor mijn verjaardag moet vragen”? De vlinder fladderde om het
prinsesje heen en vloog naar een bloem. Het prinsesje probeerde de vlinder te
vangen, maar vlinders willen vrij zijn. Dus vloog hij weg. Het prinsesje plukte
de bloem waarop de vlinder had gezeten. Ze stopte de bloem in haar rugzak en
liep verder. Omdat ze moe werd ging ze even rusten tegen een oude eikenboom. Ze
vroeg nog wel even aan de boom: “Oude wijze eikenboom, weet jij geen cadeau
voor mijn verjaardag”? De boom zweeg wijselijk. Prinses Jara viel in slaap en
droomde dat ze vleugels had gekregen, gemaakt van dauwdruppels. Daarmee kon ze
vliegen, zo hoog en zo ver ze maar wilde. Ineens schrok het prinsesje wakker. Er
was iets uit de boom gevallen. Boven op haar hoofd. Het prinsesje zag alleen de
bladeren ruisend in de wind. Maar naast haar lag een eikel, een geschenk van de
boom. Ze stopte de eikel in haar rugzak en ging weer op zoek. Zou er nou niemand
zijn die haar kon helpen?
De groene kikkerlaarsjes brachten haar bij de zee. “Grote blauw zee”,
schreeuwde het prinsesje. “Weet jij geen cadeau voor mijn verjaardag”? De
zee stuurde golfjes naar het strand en spoelde de kikkerlaarsjes schoon, maar
gaf geen antwoord. Toen de zee zich weer terugtrok zag prinses Jara een oester
liggen. “Bedankt zee” riep ze nog en stopte de oester in haar rugzak.
Prinses Jara liep over het strand en stelde zich voor dat ze een draak moest
verslaan, een grote vuurspuwende draak die in zijn grot een kleine prins
gevangen hield. Met haar rugzakje en kikkerlaarsjes zou het vast lukken. Ze was
weer aan het dromen, ze wist nog steeds geen cadeau voor haar verjaardag. Er
dansten meeuwen in de lucht en het prinsesje riep: “Meeuwen, kunnen jullie mij
niet helpen? Weten jullie geen cadeau voor mijn verjaardag”?
De meeuwen dansten verder en prinses Jara probeerde hen na te doen. Haar
danspassen maakten een mooi patroon in het zand. Prinses Jara besloot de
danspassen na te tekenen en de tekening in haar rugzak te doen. Het werd donker,
de maan verlichtte het pad waarop prinses Jara liep. “Lieve maan. Weet jij
geen cadeau voor mijn verjaardag”? De maan scheen helder, stuurde zijn stralen
naar het prinsesje, maar zweeg. Prinses Jara stopte één van de stralen in haar
rugzak en vervolgde haar tocht. Maar ze was moe, veel te moe om verder te gaan.
Ze ging liggen in het zachte mos en viel in slaap. Ze droomde een mooie droom.
Ondertussen waren koning ‘veelgevraagd’ en koningin ‘nooigenoeg’ er
achter gekomen dat prinses Jara niet meer in haar kamer was en werden ongerust.
Waar was prinses Jara?
Ze hadden er alles voor over om hun dochter weer terug te krijgen. Iedereen die
in het kasteel aanwezig was ging op zoek. De lakeien, de dienstmeisjes, de
soldaten, de knechten en de kok.
Overal werd gezocht en uiteindelijk vond de kok het kleine prinsesje slapend op
het mos. Hij tilde het prinsesje voorzichtig op en liep terug naar het kasteel.
Wat waren de koning en de koningin blij. Het prinsesje werd in haar hemelbed
gelegd met haar kikkerlaarsjes nog aan. De koning en de koningin bleven de hele
nacht bij het prinsesje. En toen de eerste zonnestralen de kamer binnen kwamen
deed prinses Jara haar ogen open. Ze dacht weer aan haar mooie droom. Toen ze
haar vader en moeder zag zei ze: “Nu weet ik een cadeau voor mijn
verjaardag”. De koning en de koningin keken elkaar verbaasd aan. Dit was de
eerste keer dat prinses Jara wist wat ze wilde hebben. Vol spanning keken ze
haar aan en het prinsesje zei: “Ik kreeg van de pauw een veer, de vlinder gaf
me een bloem, de oude eikenboom een eikel, de zee een oester, de meeuwen gaven
mij een dans en van de maan kreeg ik manenstralen. Daarom wil ik jullie ook iets
geven”.
En zo komt
het dat elke zondag koning ‘veelgevraagd’ en koningin ‘nooitgenoeg’ voor
de buitenwereld niet bereikbaar zijn. Ze spelen dan in de koninklijke tuin of in
het koninklijke paleis, samen met prinses Jara. Met hun kikkerlaarsjes aan en
rugzakjes om, die prinses Jara ter ere van haar verjaardag hebben gekregen.
Omdat prinses Jara haar ouders een cadeau had gegeven kreeg ze het mooiste
cadeau terug dat een kind maar kan wensen. Haar ouders namen tijd om met haar te
spelen. En ze speelden nog lang en gelukkig.
Dit
sprookje is opgedragen aan twee dappere leerlingen, van basisschool 'het Palet'
in Hapert, die het avontuur tegemoet zijn gegaan en ons een rugzak aan wijsheid
hebben nagelaten.
Door
de leerlingen
van groep 1/2D en hun leerkracht Kiet Engels